Weryfikacja klientów dla bezpieczeństwa spotkań i ochrony prywatności

Zaufana osoba to najprostsza ochrona

Najczęściej powtarzana rada w materiałach organizacji pomocowych jest też najprostsza: ktoś zaufany powinien wiedzieć, gdzie jesteś. Przed spotkaniem przekaż tej osobie adres, godzinę rozpoczęcia i przewidywanego końca oraz to, co wiesz o drugiej stronie, na przykład numer telefonu. Umówcie się na krótką wiadomość po zakończeniu i na to, co ta osoba zrobi, jeśli wiadomość nie przyjdzie o ustalonej porze: zadzwoni, a gdy nie odbierzesz, zawiadomi policję pod numerem 112.

• Ustalcie słowo albo zdanie, które w rozmowie telefonicznej znaczy „potrzebuję pomocy”, a dla osoby postronnej brzmi zwyczajnie.
• Nie mów drugiej stronie, że nikt nie wie, gdzie jesteś. Możesz za to spokojnie powiedzieć, że ktoś na ciebie czeka.
• Jeśli nie masz nikogo zaufanego, zapisz te informacje przynajmniej w wiadomości, którą łatwo wysłać jednym ruchem.

Intuicja i prawo odmowy

Poczucie, że coś jest nie tak, jest informacją, a nie przewrażliwieniem. Masz prawo odmówić spotkania w każdej chwili, także w ostatnim momencie, i masz prawo przerwać je w trakcie. Zapłata nie jest zgodą na każdą czynność. Od 14 lutego 2025 r. art. 197 Kodeksu karnego opiera definicję zgwałcenia na braku zgody, a zgodę można wycofać¹. Więcej piszemy w tekście przemoc seksualna i gdzie szukać pomocy. Przepisy się zmieniają, aktualne brzmienie jest w ISAP, a w konkretnej sprawie warto skorzystać z porady prawnika albo z nieodpłatnej pomocy prawnej.

Sygnały ostrzegawcze przed spotkaniem i w jego trakcie

Żaden sygnał nie daje pewności, ale te sytuacje organizacje pomocowe opisują jako szczególnie ryzykowne. Warto potraktować je jako powód, żeby odmówić albo zakończyć spotkanie.

• Nacisk i pośpiech: ktoś wymusza szybką decyzję, nie przyjmuje odmowy, reaguje złością na pytania.
• Zmiana ustaleń na miejscu: pojawia się inna osoba niż ta, z którą była rozmowa, albo więcej osób.
• Presja na rezygnację z prezerwatywy albo na czynności, na które nie było zgody.
• Alkohol albo narkotyki u drugiej strony, zwłaszcza w dużej ilości, oraz namawianie do ich przyjęcia.
• Próba zabrania telefonu, zamykanie drzwi na klucz, zasłanianie wyjścia.
• Pytania o twoje prawdziwe dane, adres zamieszkania, rodzinę albo drugą pracę.
• Groźby, nawet „żartem”, oraz wzmianki o tym, że ktoś „wie, kim jesteś”.

Jeśli czujesz zagrożenie, najważniejsze jest wyjście. Rzeczy można odzyskać, zdrowia nie zawsze.

Plan awaryjny

Plan przygotowany na spokojnie działa lepiej niż improwizacja w stresie.

• Telefon naładowany, z numerem 112 i numerem zaufanej osoby pod ręką. Numer 112 działa bezpłatnie.
• Znajomość drogi wyjścia z miejsca, w którym jesteś.
• Własne pieniądze na powrót i dokumenty przy sobie, a nie u kogoś innego.
• Prezerwatywy własne, bo druga strona może próbować „oszczędzić” na zabezpieczeniu.
• Umówiony sygnał z zaufaną osobą i ustalony czas kontaktu po spotkaniu.

Po przemocy albo po sytuacji, w której doszło do ryzyka zakażenia HIV, liczy się czas: profilaktykę poekspozycyjną (PEP) trzeba zacząć jak najszybciej, najpóźniej do 72 godzin². Szczegóły w tekście PrEP i PEP. Regularne badania opisujemy w tekście badania na choroby weneryczne.

Ochrona danych i prywatności

Ujawnienie tożsamości to dla wielu osób największe ryzyko: otwiera drogę do szantażu, nękania i dyskryminacji. Kilka zasad znacznie je zmniejsza.

• Osobny numer telefonu i osobny adres e-mail, niepowiązane z prawdziwym imieniem, rodziną ani inną pracą.
• Zdjęcia bez twarzy i bez znaków szczególnych, takich jak tatuaże, znamiona, charakterystyczna biżuteria.
• Zdjęcia bez tła, po którym można rozpoznać miejsce: widoku z okna, szyldów, charakterystycznych wnętrz.
• Usunięte metadane zdjęć. Pliki z telefonu mogą zawierać lokalizację i datę wykonania, więc przed wysłaniem warto je usunąć w ustawieniach aparatu albo narzędziem do edycji zdjęć.
• Wyłączone udostępnianie lokalizacji w komunikatorach i aplikacjach.
• Silne, różne hasła i logowanie dwuetapowe na wszystkich kontach.
• Brak prawdziwych danych w rozmowach: nazwiska, adresu zamieszkania, nazwy szkoły dziecka, miejsca innej pracy.

Jeśli mimo to ktoś grozi ujawnieniem albo publikuje twoje zdjęcia bez zgody, to przestępstwo. Co wtedy zrobić, opisujemy w tekście szantaż i oszustwa.

Gdy coś pójdzie źle

Przemoc, kradzież, groźby i szantaż można zgłosić na policji, a osoba dorosła świadcząca usługi seksualne na własny rachunek nie popełnia przestępstwa¹. Jeśli ktoś kontroluje twoją pracę, zabiera pieniądze albo dokumenty, może chodzić o przymus: przeczytaj tekst jak rozpoznać przymus i zadzwoń do KCIK, +48 22 628 01 20. Ogólny obraz prawa i ryzyk znajdziesz w filarze prostytucja w Polsce.

Pytania

Czytaj dalej

• Szantaż i oszustwa: jak się bronić
• Przemoc seksualna: pomoc i zgłoszenie
• Bezpieczeństwo w pracy seksualnej
• Koszty i ryzyka pracy seksualnej